Şehirler arası yolculuklarda bazen diğer tarafa giden insanların yattığı yerleri görürüz ve bu hüzün verir çünkü insan ölümlü olduğunu bilir. Görünce yine gidenleri, düşündüm; ne gereksiz telaşlar var hayatlarımızda ve gereksiz mutsuzluklar. Kim bilir o gidenlerde de ne çok yapılacak işler, ne yorgunluklar, ne çok endişe, evhamlar, belki büyük acılar, belki tatlı anılar vardı. Belki uzun bir ömür belki kısaydı, kim bilir ne çok korkuları vardı, ne hasetler ettiler, dedikodular yaptılar.
Belki hep telaşlıydılar, belki hep huzursuz. Ve şimdi huzuru buldular. Yaşarken huzurda olsalar ne iyi olurdu. Oysa şimdi o hikayeler yaşandı ve bitti, hesap dürüldü, hepsi bu kadar.
Netice; gerekli gereksiz her şeyden korkma, ufacık şeylerden endişe etme, cesur ol, sevebildiğin kadar sev, iyi gelen şeyleri yap, iyi hissettiğin yerde ol. Hayat bu işte, sadece bu kadar; ne kadar tat alabiliyorsan bedenli sana ve ruhuna bu kar.
