İnsan..

Bazen insan ne kadar da iyi. Ve bazen ne kadar da kötü..

O yüzden insanlara çok takılmamalı. Çünkü insan, gerçekten sevmeyi bilmez. Bir cümleyle göklere yücelttiğini, bir bakışıyla yerlerde süründürür. İşte ona insan denir. O yüzden kimseye çok takılmamalı, takıldığını iyi tartmalı. Çünkü insan olumsuza odaklı.

İnsan, sürekli dalgalanan duygularına ve hiç sorgulamadığı toplum kurallarına göre hareket eden bir yapı. O yüzden her insana çok takılmamalı. Bazıları bizim için olmasa da olur olmalı.

Netice, güzelliğe odaklı insanlar da var bu dünyada, iyi insanlar var.

 

Tepe..

İnsan bir tepenin ortasında doğar. Yukarı çıkmak için çabalar. Biraz çıkar, tekrar düşer, hayat işte.

Tepeyi inmek zahmetsizdir, çıkmak emek ister. İki ileri bir geri gider, gelir.

Olur da tepeyi çıkarsa tüm vadi görünür olur, her şey çıkarken gördüğünden farklıdır.

O zaman anlar; aslında ne çıkan ne inen, ne yukarısı ne aşağısı var, sadece tepe ve onun üzerinde ha bire değişen şeyler var.

bazen

Bazen çok güçlüyüm, bazen çok kırılgan,

Bazen çok bilgeyim, bazen çok saf,

Bazen çok güzelim, bazen tuhaf,

Bazen çok neşeli, bazen ağlamaklı,

Bunların hepsi ve daha fazlası benim..

Her zaman güçlü bilge güzel neşeli olamayız, gerek de yok zaten

çünkü kırılgan saf tuhaf ağlamaklı olduğumda kolumdan tutulmasını da seviyorum.

Son 3- 4 yılımın diğerlerinden en büyük farkı;

Artık nasıl hissediyorsam öyleyim, iyi değilsem bundan kaçmıyorum.

Olduğum gibi olmaktan mutluyum,

olduğum kadını böyle seviyorum;

elimden geldiğince DÜRÜST ve SAMİMİ.

Siz siz olun sadece samimiyetinizden ödün vermeyin,

diğerlerinin hepsi zamanla olur.

Kırılgan saf tuhaf ağlamaklı olduğunuzda sizi tamamlayanı unutmayın.

Selam olsun o iyi insanlara.