Yaa hepsi saçmalıksa, yaa hiçbiri yoksa, yaa ben yoksam..En önemlisi bu sonuncusu.. Maksat bencillik olsun değil mi?

Bencillikle, değersizlik arasında bir yerde.. bir denge.. Her yaptığım önemlidir, bana bir şey öğretir. Başkada bir kıymeti yoktur yanii.. Bunu öğrenme sürecine izin vermeliyim benn ve hatta izin verdim gitti bile..

Ben değerliyim ve bunu iyice bilmeliyim.. Bildim gitti, konu kapandı bende.

Ne tuhaf, önce bir şeyin sırf varlığı yetiyor mutlu olmaya.. Bu uzun süre böyle devam ediyor. Ve bir an geliyor ki, o yetmiyor sana sanki. Daha fazlası var ve onu istiyorsun, mutlu olmaya. Sanırım durum böyle. Vee şu duygu zeminde sürekli oluyor aslında, “iyiki var”, hamdolsun varr. Öyleyse niye yetmiyor “Varlık” insana..

Dün bütün gün, hemde işte olduğum halde, öyle çok ağladım ki, kendimi durduramadım yani..öğlen bir toplantıya gittim, nasıl zor durdum anlatamam, engel olamıyorum gözyaşlarına sanki.. Sonra peçete çıkardım kendime, nezleden gözlerim sulanıyor gibi olsun diye..ama nerde, benimki göz sulanması değil, gözlerim resmen iki çeşme, iki yağmur bulutu.. Bu durum gece de artarak devam etti..hüngür hüngür ağladım dün gece.. Gerçi ben sessiz ağladım ya neyse. Gözlerim çok ağrıdı dün gece. Yeter artık diyorum, gözlerimdeki yağmur bulutları durmuyor, bir şekilde. Gece rahatlayayım diye bir şişe su içtim birde.. içtiğim su da gözyaşı oldu bende.

Niye ağladım, onu hiç sorma..bunu söylerken bile gözyaşı var, hala bende. Konu çok derinleşti içimde, neyse.. kısaca şöyle, bir aydır bana ne olduğunu sorguladım dün gece. Aslında benim, böyle bir sorgulamaya hiç niyetim yoktu kendimce.. Ben değil, bedenim sorguyu yaptı dün gece. Yanılıyor muyum, saçmalıyor muyum, mantık niye kalmadı bende, hani otokontrol çok iyiydi güya sende..nerdee.. Sürekli kendimi, kendime çekmeye çalıştım hep, ama nafile.. Ve sabah hala içim ağır bir biçimde.. Yine de sanki gökkuşağı var bu ağırlığın içinde. Çıktı çıkacak biliyorum.. bu kadar yağıştan sonra ne olabilir ki gönlümde..

Vee uykusuz, gözyaşlı geceden sonra, bedenim nasıl yorgun bu sabah.. ama olsun bunu o istedi, benim hiç niyetim yoktu yani. Zavallı gözlerim çok şiş bir biçimde. Hiç bu kadar şiş göz görmemiştim kendimde. Bir şekilde düzelse, ne diyeyim diye düşünmesem kimseye. İşte bende durum böyle, biliyorum bu da düzelecek bir şekilde. Birde şu var bende, bu kadar gözyaşının alt zemininde, bu kez ancak sabah farkettiğim “İyilik” var yine de.. Vee biliyorum ki, dünyada bu kadar dert varken, benimki hiç öylesine, duyguların zorlaması bir şekilde..bencillikle sanki..

Bu sabah evdeki çiçeklere baktım, suları nasıl idare eder mi diye.. Nedense bu iş benimdir ve kimse ilgilenmez bizde. Benim ilgim ise şöyle, mevsimine göre su ihtiyaçları var mı bakarım..ama öyle görünürde çok ilgili değilim. Hani bazı tipler vardır ya çiçeklerle konuşur falan, o yoktur bende. Sularım ihtiyaçları varsa ve geçerim..Yalnız şu vardır bende, algım bir şekilde üstlerinde olur. Nasıllar anlarım, yanlarından geçerken, içimden hayranlıkla bakarım.  Sanırım bu yaz onları ihmal etmişim bir biçimde, dikkatim hiç onlarda olmamış. Bu sabah nihayet gönülden bakınca keyifsizler gibi geldi. Nitekim menekşelerimin gövdesinde mantar gibi bir şeyler oluşmuş. İlgisizlik kötü bir şey her canlıya..Menekşelerime sirkeli arap sabunlu bir sıvı hazırlayıp, püskürttüm bakalım artık..Vee ben püskürtürken yine aynı sahne “elim, bunu ben yapıyorum ” dedi, ben güldüm ona..”Ben” yapıyorum çünkü..Vee eminim bana da biri güldü bir yerlerde..Birde şu var ki onlardan ilgimi niye çektim diye üzüldüm önce..sonra düşündüm ki, bunu yapan ben değilim belki de..İlgimi çekenin ve bugün tekrar hatırlatanın bir bildiği vardır herhalde.
Bu yazıyı yazalı 1 aydan fazla oldu aslında ve bugün yayınladım diyeyim. Tabii bu arada menekşelerime ne mi oldu..anlatayım size.. Epey uğraştım iyi olsunlar diye, aslında yine de yarım gözle..geçen hafta bir baktım, durum olacak gibi değil..iyice cılız ve kötü oldular. Yeni toprak aldım ve köklerine bakayım dedim. Tamda benim köklerime yapacağım yolculuk öncesinde. Aman Tanrım o da ne..köklerde küçük beyaz bitki böcekleri..önce halledermiyim diye baktım, yok olmayacak anladım sonra ve tüm menekşelerimi kökünden söküp, suya koydum. Ve yeni koyduğum dahil, tüm toprağı da döktüm. Biraz beklemede kalayım dedim. Zaten ertesi gün yolculuk hikayesi başlayacaktı bende..Vee tesadüf yolculukda menekşelerimi de ilgilendiren bir bilgi öğrendim rastgele bir muhabbette. Kendi köklerime yaptığım ziyarette, bitkilerin kökleriyle ilgili çok önemli bir şey öğrendim..Aynı cins bitkiler yakın bölgelerde olmaktan hoşnut olurmuş, ancak birbirlerine köklerinin değmesini istemezlermiş..Ağaçlar da ve saksı bitkisinde de bu böyleymiş..

Ben ise geçen sene başında, menekşelerim dahil, aynı cins bitkilerimi birlikte olsunlar diye, daha geniş saksılara aldım, iyilik olsun diye..Şimdi anladım ki yakın bölgede veya alanda olabilirler ve birbirlerinin alanlarını, köklerini daraltmadan olmalı her şey.. Sorunu kökünden anlamış oldum bu şekilde..

Tabii benim zihin durur mu? aynısının aslı biz insanlar içinde geçerli mi diye düşündüm ve geçerli anladım..Yakın olmalıyız insanlık olarak kabul tabiki de ve yine bir şekilde birbirimizin alanımızı, köklerimizi daraltmamalıyız bir biçimde. Bu benim her tür ilişkide istediğim şey aslında..daraltmam kimseyi vee daraltmasında kimse benii..

Vee işin güzel yanı bu bilgiyi rastgele muhabbette, yolculuk hikayesinde öğrendim kendimce..Bu yüzden her yolculuk..hikaye bana.. Vee bu yüzden iyilik varr bende bu sene..

Bende her koşulda müthiş bir otokontrol var..Dengelerim kendimi yani..bir ayağım toprakta, diğeri havada..Vee ikisine de meraklıyım, bir biçimde..

Şu an içimden bu geçti ama, doğrusu bende şöyle..Otokontrol ve kendini denetleme kısmı doğru..Yanlış olan dengeli olduğum, henüz dengede değilim yanii..

Eskiden önüme bir ayna çıkınca, pek bakmazdım ben..hani gözlerim aynadaki bana yarım bakar ve hızla başımı çevirirdim bilinçsizce.

Şimdi ise ister gece, ister gündüz her saatte..baktığımda görmekten en mutlu olduğum yüz..benim yüzümmm

Hani bu arada bazıları sabah kalkınca yüz göz bir yerlere dağılır ya, benim yüz her saatte derli toplu ve bakılacak kadar düzgündür kanaatimce..

Birde şu var ki, kendi yüzümü görünce, içimden gülümsemek geliyor kendime, sır ortağımı görmüşüm gibi..

Vee biliyorum ki artık, gülümseyen her yüz güzel bir biçimde..

Hiç yapmadığım şeyleri yapıyorum bu aralar..benim gibi eskiden ciddi olan birinin yapmayacağı şeyler..buradan anlıyorum ki ben, eski ‘Ben’ değil..olsa yapar mı?..

Yeni şeyler yaptığıma göre yenileniyorum demek ki..ne güzell

İnsanlara umut vermek, teşvik edici sözler söylemek..bunu normalde de yapardım tabiki de, ama bunu bilerek ve isteyerek bilinçli yapmak ne büyük mutluluk.

Gözlerinin derinine bakmak ve gözlerinin derinine bakılmasına izinli olmak..daha ne denir olana işte..

Eşya olarak bedene ilgi, beğeni göstermeliymişim..evvelden bilemedim..Şimdi insanların, karşılayıp ne giydim, üzerimde nasıl durmuş diye bakması ve sonra sizde her şey güzel oluyor demesi mutlu ediyor beni.. Birde tanımadığım sokaktan rastgele insanlar, önce ilgiyle yüzüme bakıp, sonra üstüme bakanlar var ya.. o da hoşuma gidiyor..İstemsizce yüzüme bakıyorlar önce..sonra üstüme ve konuşuyorlar bir şekilde.. Aslında yüzümde bir şey yok, ben sadece ruj sürüp çıkanlardanım. Yine de bir şey çekiyor insanları bana..Ve bu hoşnut ediyor beni.

Çünkü neden, anlatayım sana.. Kıymetimi anlayan ve kendimi beğenen benim aslında. Ben kendime kıyamamaya başladım, herkesten ve her şeyden önce olduğumu hissettim bir şekilde. Şunu da biliyorum aslında..bu bir aşama, bunun ötesinde, ne ben..ne de kimse.  İşte her şeyin ötesinde ki o yere kadar, önce ben sevmeliyim Ben’i ve Ben olan bedenimi..

Aslında ben hiç bir zaman klasik şık olmadım. Ben bohemim, ben salaşım ve ruhunun ve bedeninin bir yanı hatta fazla yanı çocuk olan biriyim iyi mi?.. Değişen tek şey, kendimi göstermekten, cinsiyetimin görünür olmasından korkmuyorum artık.. yoksa seksi falan değilim yanii. Sıradanım ve yine de sıra dışıyım ve fark edilenim..Vee hepsinden önemlisi bakışlardan ve iltifatlardan rahatsız olmayanımm