Çünkü insan kusurlu. Yaradılışı böyle, iyi ve kötünün, ying yangın, melek şeytanın karışımı, insanın durumu bu. Zaten öyle olmasa dünyada işi ne? Tabi rehber varlıklar dışında.

Burada mesele iyinin içindeki kötüyü bilip, bunun bilincinde olup, şuurlu bir tercihle iyi olmayı seçmek, yapabileceğimiz bu.

Yıllar önce çok değer verdiğim yoldaşım bir şeyler anlatırken, durup, birden şöyle demişti; “Yani hiç kimse göründüğü kadar masum değil.”

Sonra laf devam etmişti ama ben, “kimse masum değil,” sözünden çok etkilenmiştim, gözümü kendime çevirip düşünmüştüm, ben masum değil miyim?

Neyse sonra, evet hepimizin masum olmadığımız yönlerimiz olduğunu anladım ama dediğim gibi, amaç bilinçli olarak masumiyete yaklaşmak, iyilikten yana seçim yani.

Ve bugün demek istediğim asıl cümle şu, hiç kimse masum değil, iyinin içinde kötü de var ama sevdiğimiz insanlara, kalbin gözüyle bakmak da var. Yani bazı şeyleri görsen de bilsen de yaşasan da, kalbin kıymet verdiklerine, ki sayısı azdır, her zaman kalp gözüyle bakmak, o insanların kıymetini bilip varlıklarını onurlandırmak, bunlar önemli meziyetler. Ve insan işte o zaman insan, yani kalbin gözüyle sevgiyi bilince taşımak.