Maya çayını elinde tutup, bir süre suskun bekledi, sonra “ne anlatayım, yeni bir şey yok. Ben onun için kim olduğumu bile bilmiyorum. Yanında mıyım bilmiyorum, ne anlamım var bilmiyorum, sanki tam dokunacakken elimden kaçan bir yel gibi, ona dokunamıyorum. Bunları en baştan beri biliyorum ama zihnim şimdi sakinlik durağanlık sabitlik istiyor, ben çok yoruldum Ketu, yapamıyorum ama gidemiyorum da, bana yardım et” dedi.

Ketu “Peki ne olsun istiyorsun?”. “Biliyor musun Ketu, ilk defa ne olsun istediğimi biliyorum. Her şey çok klasik olsun, yanımda olsun, hep yanımda olacağına güveneyim, o benim sevdiğim, gönül eşim diyeyim. Sabah uyanınca yanımda olsun, gün içinde herkes kendi halinde olsa da akşam çay içerken yanımda olsun, mesela otururken ayaklarımı üstüne uzatayım, mesela koltukta uyurken üstümü örtsün, akşam yanında uyuyayım, uyurken bana sarılsın, bazen de ben ona sarılayım, bazen yatağın iki ucuna kaçalım mesela, sonra tekrar ortada buluşalım. Ona yemek yapayım, bazen de o bana yapsın, bazen kavga etsek de bana sevgiyle baksın, ona kızdığım zaman gönlümü alsın, mutfakta kek yaparken mesela gelip belime sarılsın. Mesela her istediğimde onun kokusunu duyayım, oda beni koklasın. Her anımda sevildiğimi ve değer verildiğimi bileyim, bende onu hep sevip değer vereyim. Bazı günler başımı dizine koyayım, saçlarımı okşasın mesela, canım desin, bende canım diyeyim. Bunlar işte, bunları istiyorum”.

Ketu bir süre sustu, sonra “peki bunları Rüzgar’a söyledin mi?”.

Maya “ne fark eder ki, o sadece günü yaşar, eğer gün bu dediklerimi getirirse onu yaşar, getirmezse sorun etmez, o iradelidir, olsa da olur olmasa da der. Oysa ben olsun istiyorum. Bunları istemem çok mu bilmiyorum. Bu hepsi” dedi ve sustu. Bir süre ikisi de konuşmadı, sadece yağmuru dinlediler.

MASAL TADINDA BİR GERÇEKLİK hikayesi..