Mustafa Karnas’ın hep dediği gibi mekan gerçekliği yarattı, sahiden öyle oldu. Bundan yaklaşık bir yıl önce bahçeli bir eve taşındım ve gerçekliğim değişti. Şimdi buradan kedilerle hikayemi anlatmaya başlayayım çünkü daha önce onlarla iletişimim hiç olmamıştı, meğer ne büyük lütufmuş, şükür.

Yavrular şu an 8 aylık oldu, bu 8 ay oğlanlarla hem çok tatlı hem bazen hala çok zorlayıcı da oluyor ama kesin olan, bu deneyimin paha biçilmez olduğu. Kediler ve mutlaka diğer canlar hiç büyümeyen çocuk gibi, özellikle yavrular hani olur ya, 3- 4 yaşında iki oğlan gibi, sürekli haylazlık peşinde, işte öyleler. Ve zaten ne kadar büyüseler bile, diğer kediler de çocuk, hepsi bebek onların, tanrının emanetleri.

Her şey geçen mayısta bahçede, gelince beslediğimiz kedilerden birinin bizim evde doğurmasıyla başladı. Aslında Pofi bize ilk geldiğinde çok küçüktü, geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki 3- 4 aylık falandı, kış gecelerinde genelde dizimin dibinde oldu ve baharda, hamile olduğunu anlamamıştım ama iki yavru doğurdu. Tabi o zaman bu konuların cahiliydim, şimdi epey tecrübe sahibi oldum.

Neyse, ilk yavrularıydı ama içgüdüsel olarak 4. aylarına kadar çok güzel annelik yaptı, sonra oğlanları uzaktan bile görse kudurdu. Zaten Pofi bence dünyanın hem en muhteşem hem de en yabani kedisi, herkese yanaşmayan, yanaştırmayan bir çocuk o.

Yine netice, Pofi onlarla iletişimi bırakınca yavrularla ilgilenmek genelde bana düştü, hatta öyle ki geceleri uzun zamandır birlikte uyuyoruz. Küçükken bu daha kolaydı ama onlar büyüdükçe yatakta bana ancak ayak uzatacak yer kaldı. Şaka bir yana, onlara bakıyorum ama biliyorum onlar benim malım değil, biz onlarla yol arkadaşlığı yapıyoruz, hayatın izin verdiği yere kadar. Aslında tüm canlılarla, insanlarla, çocuklarla olması gerektiği gibi, birlikte yürümek istediklerimiz bizim yoldaşımız, malımız değil, eşimiz, çocuğumuz dahi. Aramızdaki karşılıklı his, duygu paylaşımı, koşulsuz sevgi ve her gün tekrar şaşırdığım bir sürü hayretlik şey ve bu benim tanrının yaratımı konusunda hayretimi arttırdı.

Kediler ve dahi eminim diğer canların insana verdiği o sımsıcak sevgi öyle müthiş ki, o başlarını omzuna koyarkenki teslimiyetleri, o sıcacık nefesleri, o her zaman etrafında olmak isteyen gayretleri tarifsiz mutluluk.

Netice biz şu an evde 3 kediyleyiz (anne Pofi ve oğlanlar Gamer ve Tiger), onlar evin bir parçası. Tabi kış koşullarından dolayı eve aldığım iki çocuk daha var, o yüzden bir yıl önceye bakarsam, bazen evin içi sahiden çılgınlar evi, yani şimdilik durum bu.

Demem o ki, bir yıl öncesine kadar böyle bir şeyi bilmiyordum, oysa kediler şimdi hayatımın doğal parçası, çocuk onlar, tanrının geçici emaneti. Unutmayın, rızkı veren hüdadır, o yüzden kapınıza, yolunuza çıkan canlara ondan gelen misafir olarak bakın, onun hediyesi olarak sevin, bu mutluluğu yaşamaktan kendinizi alıkoymayın.

Şu an bu konuda ilk yazışım oldu, o yüzden duygularımı tam anlatamadım belki çünkü sevgi tarifsizdir, tarifi olursa da hep eksiktir ama bir kediyi sevmeye başlamak, kendini ve yaradılışı sevmeye başlamak gibi. Dilerim bu duygu isteyen herkese nasip olsun.

Üstteki siyah uzun tüylü olan anne Pofi, o dünyanın en güzel kızı. Siyah beyazlı Gamer, o çok yaramaz ve oyuncu bir oğlan. Ve Tiger, küçük kaplan, dünyanın en iyi huylu oğlu (Tabi arada yatakta ayağımı ısırması da sevdaya dahil).