Bu bir tırtılın kelebeğe dönüşmesinin hikayesi.. Tırtıl kendini hep öyle kalacak sanırmış, şekilsiz şaşkın hep aranış içinde.. Hayatına anlam katmak derdindeymiş ve bu anlamı dışarda ararmış. Onun dışarı dediği de, kozasının içiymiş. Yani o kozanın içini tüm hayat sanırmış tırtıl. Ve o hiç mutlu değilmiş..

Derin acılar içindeyken, birden durmuş.. Yok yani ötesi, yeterr ‘ne olacaksa olsun’ demiş ve uyumuş.. Ve sabah olduğunda, her şey eski anlamını yitirmiş, yani olan olmuş. O yok olmuş ‘nasıl olur’ demiş.. ‘Zihnim burada, eski ben nerde.. ne bedenim aynı, ne ben aynı, kimim ben.. Ben ben değilim sanki’ .. 

Önce bir paniklemiş.. Bu panik anı o bir kelebek olduğu için birkaç dakika sürmüş. Kim bilir insan olsaydım, birkaç ay sürerdi herhalde demiş..

Vee çoşkuyla dışarı çıkmış, artık dışarı, koza değilmiş, sonsuz bir ummanmış. Kendinde bir zarafet letafet hissediyormuş, emin değilmiş. Her kelebek gibi o da dışarıda ki ‘ayna’lardan kendi güzelliğini anlayabilmiş. Herkes ona bakıyormuş. Daha önce bedenini hiç sevmeyen eski tırtıl, şimdi hayran olunan bir kelebekmiş.

Artık ne yapacağım diye düşünmüyormuş, an’dan an’a dağlarda tepelerde yaşamı tadıyormuş. Mutlu bir hayatmış onunki.. Ve hayatında gerçekten olmasını istediği herşey  varmış.. Ve mutluluk benzerini çekermiş her daim, o da benzerini çekmiş..

Gökten 3 elma düşmüş… Darısı tüm ‘güzel bir hayat’  isteyen kelebeklere ve aranış içinde olan tırtıllara olsunn.

Sadece DURMAK.. kendine ne yaptığına BAKMAK ve dışarı sandığı küçük     kozadaki arayışını BIRAKMAK ve bunları kalbini İYİLİK’e açarak yapmak.. Mutluluğun sırrı sadece bunlarmış.. Ve o bunu anlamış..