Ben: Sevgili çiçeklerle bezenmiş erik ağacı, nasıl da mutlu görünüyorsun, bunun sırrını bana da versen (an’a hayranlık, tecelliyatı görme).

Acaba sahiden mutlu musun, bunu nereden bileyim? (Şüphe) (Akıştan kopuş)

Erik ağacı: Mutluyum çünkü olduğum gibiyim, kendi gerçekliğimde. İnsan da olduğu kişi olursa mutlu olur.

Yaratıldığın gibi kendin olursan mutlusun çağlar boyunca.

Ben: Ama insanın bilinci var, iradesi var, ağaçlarla bir değil ki?

Erik ağacı: Mutlulukla, bilincinin bir ilgisi yok. Zaten yaradılış bilinci mutluluk, memnuniyet üzerine, bunu o iradenle tekrar düşünebilirsin. Olduğu gerçekliğin içinde olan mutludur yaşamaktan, gerçekliğinden sapan ya da sapma anlarında olan şüphededir ve mutsuz.

Ben: Anladım düşüneceğim, bu arada güzelliğine hayran olmamak elde değil.

Erik ağacı: Sen de güzelsin, kendin olduğun anlarında.

Ben: 🙂