Bunlardan da önemlisi unutmaman çünkü insan nisyan, nisyana izin verme, düşün üzerine, her olan sadece seni ilgilendirir ve gelişmen içindir. Kimsenin suçu yok, her şey kabının, bilincinin genişlemesi içindir. Bu şekilde bak olana.

Ve bazı insanlar, bu benim hayatım, kimse karışamaz der ama kendi hayatındaki seçimlerin seni karıştırmasına izin verir. Çünkü onun hayatı merkezidir, başkasının merkezi umurunda değildir.

Ve bazen en güvendiğin insanlar, sana değer verdiğini söyler ama başkalarının seni incitmesine izin verir. Bence değer bu değil. Değer yokmuş ki acı çekmene izin verir.

Bazı insanlar, sizi acıtınca mutlu olacağını sanır, oysa bu mümkün değil. Birinde ah bırakarak mutlu olunmaz. O yüzden adaletin terazisi her zaman kalptir, adına vicdan denir.

Belki çok zor bir haftaydı, belki de yarası derin, yine de geçecek hepsi. Çünkü bu dünya hayatı içinde neler geçmedi ki? Mutlaka geçecek ve değiştirecek seni, sadece biraz sabır gerekli zamanın geçişine.

Sevilmek için değişmene gerek yok. Hiç kimse sana mecbur değil, iyi veya kötü şekilde bir gün hayatından gidebilir. Ve bir gün sende birilerinden gidebilirsin ama mümkünse iyi git.

En yakınındakiler dahil, insanı tanıdığını sanırsın, oysa sadece sana gösterdikleri yüzlerini bilirsin. Bu her zaman böyledir. Oysa insanın bin bir türlü hali var, birini bilsen, diğerini bilemezsin.

Netice, insanın farklı yüzünü görünce şaşırma, zamanla isterse düzelir. Senin için önemli olan, insanın bu hallerini bilerek tedbirli olman, yani yüzde yüz güvenme. Unutma, adı üstünde insan, nisyanla malul, yapar unutur, değişir unutur. Yapacak bir şey yok, yaradılışı böyle. İnsan olma yolculuğunda bunu bilerek ilerle.